AKALA NG LAHAT AY “PERFECT MOM” ANG ASAWA NIYA—PERO NANG BULUNGAN SIYA NG 7-ANYOS NIYANG ANAK NA “DADDY, MASAKIT ANG LIKOD KO,” NADISKUBRE NIYA ANG DEMONYONG GINAGAWA NG ASAWA SA LOOB NG KANILANG MANSYON.
Si Adrian ay isang successful na CEO. Dahil sa sobrang busy sa trabaho, bihira siyang nasa bahay. Kampante naman siya dahil ang asawa niyang si Clarissa ay kilala sa kanilang subdivision bilang “Mother of the Year.”
Laging naka-post sa Instagram ni Clarissa ang mga litrato nila ng anak nilang si Daisy (7 years old). Laging naka-matchy outfit, laging nakangiti, laging masaya.
“Ang swerte mo sa asawa mo, Pare. Maganda na, hands-on pa sa bata,” sabi ng mga kaibigan ni Adrian.
Isang gabi, umuwi nang maaga si Adrian galing sa business trip. Gusto niyang sorpresahin ang mag-ina niya. Tahimik ang buong mansyon.
Pumanhik siya sa kwarto ni Daisy. Ang kwarto ay parang paraiso—kulay pink, malambot ang kama, at puno ng mamahaling manyika.
Nakita niya si Daisy na nakatalukbong ng kumot, kahit hindi naman malamig.
“Princess? Daddy’s home,” malambing na bati ni Adrian.
Dahan-dahang sumilip si Daisy mula sa kumot. Namumugto ang mga mata nito. Nanginginig ang kanyang nguso.
“Daddy?” bulong ng bata.
“Bakit gising ka pa? At bakit ka umiiyak?” Umupo si Adrian sa gilid ng kama at akmang yayakapin ang anak.
Pero umurong si Daisy. Takot na takot.
Lumapit si Adrian. “Anak, sabihin mo kay Daddy. May nangyari ba?”
Huminga nang malalim si Daisy. Tumingin siya sa pinto ng kwarto, tinitignan kung parating ba ang Mommy niya. Nang masigurong wala, lumapit siya sa tenga ng ama.
Ang boses niya ay halos hangin na lang sa hina.
“Daddy… si Mommy… may ginawa siyang masama.”
Kumunot ang noo ni Adrian. “Anong ginawa ni Mommy?”
“Magagalit siya kapag sinabi ko sa’yo… magiging mas lalong masama ang mangyayari. Daddy, please… tulungan mo ako…”
Tumulo ang luha ni Daisy.
“Ang sakit-sakit po ng likod ko.”
Kinabahan si Adrian. Dahan-dahan niyang inalis ang kumot.
“Patingin si Daddy ng likod mo, anak.”
“Huwag po… sasaktan ako ni Mommy…”
“Nandito ako. Hindi kita pababayaan.”
Dahan-dahang itinaas ni Adrian ang pajama shirt ni Daisy.
Napatakip ng bibig si Adrian. Nanlaki ang kanyang mga mata at parang tumigil ang pagtibok ng puso niya.
Ang likod ng bata… ay tadtad ng pasa, latay ng sinturon, at paso ng plantsa.
Ang balat na dapat ay makinis ay kulay ube at pula. Sariwa pa ang ibang sugat.
“Diyos ko…” bulong ni Adrian. Nanginginig ang kamay niya sa galit. “Kailan pa ‘to, Daisy?”
“Kapag… kapag hindi ako naka-smile sa picture,” hikbi ni Daisy. “Kapag nagkamali ako ng pose… o kapag nadumihan ko ang damit ko… papaluin ako ni Mommy sa likod para hindi makita sa camera.”
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Clarissa, naka-silk na pantulog at nakangiti.
“Hon! Nandiyan ka na pala! Bakit hindi mo sinabi? Sana nakapag-prepare ako ng dinner!” masayang bati ni Clarissa. Pagkatapos, tumingin siya kay Daisy nang may matalim na mata. “Daisy, baby, bakit gising ka pa? Diba sabi ni Mommy sleep na?”
Dali-daling ibinaba ni Daisy ang damit niya at nagtalukbong ulit sa takot.
Tumayo si Adrian. Ang mukha niya ay madilim.
“Hon?” tanong ni Clarissa. “Okay ka lang?”
“Ikempon mo ang gamit mo,” malamig na utos ni Adrian.
“Ha? Bakit? Saan tayo pupunta?”
Humarap si Adrian at sinampal si Clarissa nang napakalakas. Tumalsik ito sa sahig.
“Wala tayong pupuntahan! IKAW ang aalis!” sigaw ni Adrian. Hinila niya ang kumot at ipinakita ang likod ni Daisy. “Paliwanag mo ‘to! Hayop ka! Ginawa mong punching bag ang anak natin?!”
Namutla si Clarissa. “H-Hon… disiplina lang ‘yan! Ang kulit kasi niya! Ayaw niyang sumunod sa photoshoot namin! Mapapahiya ako sa followers ko!”
“Followers?!” galit na sigaw ni Adrian. “Mas mahalaga pa sa’yo ang sasabihin ng ibang tao kaysa sa sakit na nararamdaman ng anak mo?!”
Kinuha ni Adrian ang cellphone niya at tinawagan ang mga pulis at ang abogado niya.
“Guard! Pumasok kayo dito! Kaladkarin niyo ang babaeng ‘to palabas!”
“Adrian! Asawa mo ako! Hindi mabubuhay ang batang ‘yan ng wala ako!” sigaw ni Clarissa habang hinihila ng mga guard.
Binuhat ni Adrian si Daisy. Niyakap niya ito nang mahigpit pero maingat para hindi masaktan ang mga sugat.
“Mabubuhay siya,” sabi ni Adrian. “Mabubuhay siya nang masaya, ligtas, at malayo sa demonyong katulad mo.”
Nang gabing iyon, natulog si Daisy sa bisig ng ama niya. Sa unang pagkakataon, hindi siya natakot pumikit, dahil alam niyang wala nang sasakit sa kanya. Ang “Perfect Mom” ay nabulok sa kulungan, habang ang mag-ama ay nagsimulang hilumin ang mga sugat na hindi nakikita sa mga litrato.
